اینجا رودبارزمین است. جایی برای نق زدن مداوم، نشریه ای برای نشان دادن نیمه خالی همه لیوان ها. نه اینکه آدم های عقده ای باشیم و چشم زیبا بینمان کم سو شده باشد، اصلا این طور نیست، مشکل از لیوان هاست که خالی اند، تک و توکی هم که نیمه پری دارند، آن قدر مجیزگو برای نمایاندن همان نیمه دارند که دیگر نیازی به ما نیست.
الان 14 سال است که هر هفته به دنیا می آئیم. اگر به خودستایی متهممان نکنید، انصافا خوب در دل مردم جنوب استان جا وا کرده ایم. البته عجب نیست که دل به دل راه دارد.
مدیرمسئولمان 8 سال اسیر عراقی ها بوده، این شاید توجیه خوبی برای کله اش که می گویند بوی قورمه سبزی می دهد، باشد. توی این 14 سال فراز و نشیب هایی داشته ایم. متاسفانه فقر مفرط در جنوب استان روی نشریه ما هم تاثیر گذاشته است. از این که هستیم دلخوریم و ان شاء ا... حال و روزمان بهتر خواهد شد. قبلاً هم بهتر از این بودیم که هستیم.
همکاران و نویسندگان خوبی داریم. از آقای لطفی موزع روزنامه در کهنوج گرفته تا منصور علیمرادی نویسنده در کرمان. دو خواهر خوب در جیرفت به نام های اعظمی و مشایخی انصافا دو بازوی رودبارند که حضورشان غنیمتی است. حسن صادقی، مدیر اجرایی ما ، همه ی بار نشریه را از لیتوگرافی تا چاپ و مدیریت توزیع به عهده دارد.
کم حرف ترین کارمندمان خانم حاج محمدی است که هر هفته دهها هزار حرف تایپ می کند، اما ده حرف هم نمی زند. جوان ترین عضو و البته خوش تیپ ترینمان هم هادی است که مسئول به روز رسانی سایت است. نویسنده هایمان زیادند، یکی شان اسلام نیک نفس است، فوق لیسانس روزنامه نگاری می خواند و چندین سال است سردبیرمان بوده است.
خوب است یادی هم از دوستان گذشته کنیم. از عبدالرضا دانشور اولین سردبیر و بعد از او سبزه صادقی که او هم سال ها در سمت سردبیری کار کرده است و سعید تقی زاده که موقتاً در « تحلیل روز » شیراز مشغول است و روزی دوباره پیش ما برمی گردد و همه عزیزانی که به مدد قلم توانایشان رودبارزمین چاپ می شود.
